Pierre Driesen werd geboren in Peer in 1945 (op de dag van de bevrijding !).

Als kind was hij al geïnteresseerd in hout: de tekening, de kleur, de structuur, de warmte ervan. Al zeer jong begon hij houten beeldjes te snijden : aanvankelijk zeer primitief maar gaandeweg werd hij er handiger en beter in. Hij heeft nooit ergens les gevolgd en is dus een zuivere autodidact.

Ondertussen is hij al meer dan 40 jaar bezig met houtsnijden en beheerst de materie dan ook door en door. De kennis die hij in die tijd vergaard heeft, geeft hij zonder enig voorbehoud door aan wie er interesse voor heeft. In de houtsnijclub van As, waarvan hij de grote bezieler is, begeleidt hij verschillende jonge (en iets minder jonge) houtsnijders in hun zoektocht naar expressie. Op een bepaald ogenblik had hij echter zelf nood aan een nieuwe uitdaging.

Het was zijn partner Lieve die hem toen gestimuleerd heeft om het eens met steen te proberen. Een nieuwe successtory was geboren. Nu beeldhouwt hij zowel in hout als in steen (opaal, springstone, marmer,...). Zijn stijl varieert van abstract (een zoeken naar louter harmonie in kleur en vorm) tot figuratief waarbij de aard van de gebruikte materie primeert. Sinds enkele jaren heeft hij ook het letterkappen ontdekt : kalligrafie in steen heet de nieuwe uitdaging.

Lieve De Keyser werd geboren in Ukkel in 1949. Ze groeide op in Beersel en Brussel.  Al van in de lagere school was het duidelijk dat ze tekentalent had. Maar zoals het toen gebruikelijk was, zodra ze naar de humaniora ging, was het gedaan met tekenen. Er was totaal geen ruimte en aandacht meer voor het creatieve. Jarenlang werd er zelfs helemaal niet meer aan tekenen gedacht. Tot ze haar partner Pierre leerde kennen, die zelf heel gepassioneerd bezig was met kunst (beeldhouwen).

Onder zijn impuls begon ze zich ook voor kunst te interesseren en stilaan ontwaakte de zin om opnieuw te gaan tekenen. Toch heeft het nog verschillende jaren geduurd vooraleer ze het aandurfde zich in te schrijven voor een tekencursus. Van dan af was ze niet meer te stoppen. Na een paar jaar alleen maar getekend te hebben, waagde ze zich ook aan het schilderen: eerst aquarel en dan olieverf. Ze heeft lessen gevolgd bij verschillende leraren, in en buiten de kunstacademie, waar ze model en portret volgde, maar altijd is ze zichzelf trouw gebleven. Ze heeft een grote voorliefde voor het tekenen en schilderen van portretten – van mens en dier - en in die portretten wordt ze telkens weer aangetrokken door de blik in de ogen.

Haar motto luidt : “ Het oog dat je ziet, is niet een oog omdat jij het ziet. Het is een oog omdat het jou ziet. “ (Antonio Machado). Haar stijl is klassiek realistisch te noemen met veel oog voor detail.